سؤالات متداول

شنوایی‌سنجی مجموعه‌ای از آزمون‌ها برای بررسی آستانه شنوایی، نوع و شدت کم‌شنوایی و توانایی درک گفتار است. بسته به علائم، ممکن است آزمون‌های تکمیلی مانند تمپانومتری، OAE یا ABR نیز انجام شود تا وضعیت بخش‌های مختلف سیستم شنوایی دقیق‌تر بررسی شود.

اگر برای شنیدن صحبت دیگران مرتب درخواست تکرار می‌کنید، صدای تلویزیون را بیشتر از قبل بالا می‌برید، در محیط‌های شلوغ مکالمه را سخت متوجه می‌شوید، وزوز یا احساس گرفتگی گوش دارید یا اطرافیان متوجه افت شنوایی شما شده‌اند، انجام ارزیابی شنوایی توصیه می‌شود.

«نوار گوش» اصطلاح رایجی است که معمولاً برای نتیجه ادیومتری یا مجموعه تست‌های شنوایی استفاده می‌شود. شنوایی‌سنجی می‌تواند شامل ادیومتری تون خالص، تست گفتار، تمپانومتری و در صورت نیاز آزمون‌های تخصصی‌تر باشد.

خیر. بیشتر تست‌های شنوایی غیرتهاجمی و بدون درد هستند. در ارزیابی بزرگسالان معمولاً صداهایی از طریق هدفون پخش می‌شود و فرد به آن‌ها پاسخ می‌دهد؛ آزمون‌های نوزادان و کودکان نیز با روش‌های متناسب با سن انجام می‌شوند.

مدت زمان ارزیابی به سن فرد، علائم و تعداد آزمون‌های لازم بستگی دارد. یک بررسی ساده ممکن است کوتاه باشد، اما ارزیابی کامل‌تر همراه با تست گفتار، گوش میانی یا آزمون‌های تخصصی زمان بیشتری نیاز دارد.

اگر نتیجه تست‌های قبلی، پرونده پزشکی، فهرست داروها یا سمعک فعلی خود را دارید همراه بیاورید. همچنین وجود درد گوش، ترشح، سابقه جراحی، سرگیجه، وزوز یا افت ناگهانی شنوایی را پیش از شروع ارزیابی به شنوایی‌شناس اطلاع دهید.

ادیومتری آستانه شنیدن و درک گفتار را بررسی می‌کند، تمپانومتری عملکرد گوش میانی و پرده گوش را می‌سنجد، OAE پاسخ حلزون گوش را ارزیابی می‌کند و ABR پاسخ مسیر شنوایی تا ساقه مغز را ثبت می‌کند. انتخاب تست به سن و علائم مراجعه‌کننده بستگی دارد.

تست آنلاین فقط می‌تواند یک غربالگری اولیه باشد و نتیجه آن به کیفیت هدفون، صدای محیط و تنظیمات دستگاه وابسته است. برای تشخیص نوع و شدت کم‌شنوایی یا تصمیم‌گیری درباره سمعک، ارزیابی حضوری توسط شنوایی‌شناس دقیق‌تر و ضروری‌تر است.

افزایش سن، قرارگرفتن طولانی‌مدت در معرض صدای بلند، تجمع جرم گوش، عفونت یا مشکلات گوش میانی، عوامل ژنتیکی، بعضی داروها و آسیب‌های گوش داخلی از علت‌های احتمالی هستند. تشخیص علت تنها بر اساس علائم ممکن نیست و نیاز به معاینه و تست شنوایی دارد.

در کم‌شنوایی انتقالی، عبور صدا از گوش خارجی یا میانی دچار مشکل است؛ اما در کم‌شنوایی حسی‌عصبی معمولاً حلزون گوش یا مسیر عصبی شنوایی درگیر می‌شود. نوع کم‌شنوایی در انتخاب مسیر درمان پزشکی یا توانبخشی اهمیت زیادی دارد.

پاسخ به نوع و علت کم‌شنوایی بستگی دارد. برخی مشکلات ناشی از جرم گوش، عفونت یا اختلالات گوش میانی ممکن است با درمان پزشکی بهبود پیدا کنند. در کم‌شنوایی حسی‌عصبی، سمعک و توانبخشی شنوایی از راهکارهای رایج برای بهبود ارتباط هستند.

اگر شنوایی یک یا هر دو گوش طی چند ساعت یا چند روز ناگهان کاهش پیدا کند، این وضعیت باید فوراً پزشکی بررسی شود. حتی اگر تصور می‌کنید علت آن جرم گوش، سرماخوردگی یا گرفتگی گوش است، مراجعه به متخصص گوش، حلق و بینی را به تعویق نیندازید.

شنوایی‌شناس میزان و نوع کم‌شنوایی را ارزیابی و خدمات توانبخشی و تنظیم سمعک را انجام می‌دهد. متخصص گوش، حلق و بینی علت‌های پزشکی مانند عفونت، درد، ترشح، پارگی پرده گوش یا افت ناگهانی شنوایی را بررسی می‌کند. در بسیاری از موارد همکاری هر دو تخصص لازم است.

بله. کم‌شنوایی یک‌طرفه می‌تواند علت‌های مختلفی داشته باشد و اگر جدید، پیشرونده یا همراه با وزوز یک‌طرفه و سرگیجه باشد، بررسی تخصصی اهمیت بیشتری دارد. نتیجه ادیومتری مشخص می‌کند شدت و الگوی افت شنوایی در هر گوش چگونه است.

درک گفتار در محیط‌های شلوغ به شنوایی دقیق فرکانس‌های گفتاری و پردازش مناسب صدا وابسته است. برخی افراد حتی با افت شنوایی خفیف در سکوت، در نویز مشکل بیشتری دارند. تست گفتار و ارزیابی کامل شنوایی می‌تواند به مشخص‌شدن علت کمک کند.

قرارگرفتن مکرر یا شدید در معرض صدای بلند می‌تواند به ساختارهای حساس گوش داخلی آسیب بزند و به کم‌شنوایی یا وزوز منجر شود. استفاده از محافظ شنوایی و کاهش شدت و مدت مواجهه با صدا از مهم‌ترین راه‌های پیشگیری است.

وقتی کم‌شنوایی روی مکالمات روزمره، شنیدن تلفن و تلویزیون، ارتباط در جمع یا عملکرد شغلی اثر می‌گذارد، سمعک می‌تواند کمک‌کننده باشد. تصمیم نهایی بر اساس ادیوگرام، درک گفتار، نیازهای ارتباطی و سبک زندگی فرد گرفته می‌شود.

یک برند یا مدل واحد برای همه بهترین نیست. میزان و نوع کم‌شنوایی، شکل گوش، سن، مهارت کار با دستگاه، محیط کاری، استفاده از موبایل، نیاز به شارژ، بودجه و کیفیت خدمات تنظیم و پیگیری همگی در انتخاب سمعک مناسب نقش دارند.

سمعک‌های دیجیتال صدا را پردازش و متناسب با کم‌شنوایی فرد تنظیم می‌کنند. مدل‌های پیشرفته‌تر ممکن است امکاناتی مانند کاهش نویز، میکروفون جهت‌دار، تشخیص محیط، اتصال بلوتوث، کنترل با موبایل یا برنامه‌های شنیداری متعدد داشته باشند.

سمعک شارژی برای افرادی که تعویض باتری‌های کوچک برایشان دشوار است، راحت‌تر است. مدل باتری‌خور نیز برای سفر یا شرایطی که دسترسی مداوم به شارژر وجود ندارد می‌تواند کاربردی باشد. انتخاب بهتر به سبک زندگی و مدل سمعک بستگی دارد.

هیچ‌کدام به‌طور مطلق بهتر نیستند. مدل داخل‌گوشی کوچک‌تر و سفارشی است، در حالی که مدل‌های پشت‌گوشی معمولاً دامنه قدرت و گزینه‌های بیشتری دارند. شکل مجرای گوش، میزان کم‌شنوایی، رطوبت و جرم گوش و توانایی کار با دستگاه در انتخاب مؤثر است.

خیر. امکان استفاده از سمعک نامرئی به اندازه و شکل مجرای گوش، شدت کم‌شنوایی، میزان جرم یا رطوبت گوش و مهارت دست فرد بستگی دارد. برای بعضی افراد یک مدل پشت‌گوشی کوچک، راحتی و عملکرد بهتری ایجاد می‌کند.

اگر هر دو گوش کم‌شنوایی قابل‌توجه داشته باشند، استفاده از دو سمعک در بسیاری از افراد به درک گفتار، شنیدن متعادل‌تر و تشخیص بهتر جهت صدا کمک می‌کند. با این حال تصمیم نهایی باید بر اساس وضعیت هر دو گوش و نتیجه ارزیابی گرفته شود.

برای سالمندان معمولاً وضوح گفتار، کنترل ساده، نگهداری آسان، راحتی فیزیکی و دسترسی به خدمات تنظیم اهمیت زیادی دارد. در برخی افراد مدل شارژی یا پشت‌گوشی به دلیل کاربری ساده‌تر مناسب‌تر است، اما انتخاب نهایی به نتیجه تست شنوایی بستگی دارد.

سمعکی که به‌درستی تجویز و تنظیم شده باشد باعث «تنبل شدن» گوش نمی‌شود. احساس نیاز بیشتر معمولاً به این دلیل است که فرد پس از تجربه شنیدن واضح‌تر، تفاوت حالت بدون سمعک را بهتر متوجه می‌شود.

مغز برای سازگاری دوباره با صداهایی که مدتی کمتر شنیده شده‌اند به زمان نیاز دارد. استفاده منظم، آموزش اولیه و جلسات پیگیری کمک می‌کند تجربه شنیدن طبیعی‌تر شود. مدت سازگاری در افراد مختلف متفاوت است.

ادیوگرام فقط نقطه شروع تنظیم است. تجربه فرد در خانه، محل کار، مکالمه تلفنی و محیط‌های شلوغ نیز باید بررسی شود. ممکن است برای وضوح گفتار، میزان بلندی صدا یا کنترل نویز به تنظیم مجدد نیاز باشد.

بسیاری از مدل‌های جدید امکان اتصال مستقیم یا از طریق لوازم جانبی به موبایل و بعضی دستگاه‌های صوتی را دارند. سازگاری دقیق به برند، مدل سمعک و سیستم‌عامل تلفن همراه بستگی دارد و بهتر است پیش از انتخاب بررسی شود.

تمیزکردن سطح خارجی سمعک و بررسی خروجی صدا بهتر است به‌صورت منظم انجام شود. جرم گوش و رطوبت می‌توانند کیفیت صدا را کاهش دهند. روش تمیزکاری هر مدل متفاوت است و باید مطابق آموزش مرکز و دستور سازنده انجام شود.

مقاومت در برابر رطوبت در مدل‌های مختلف متفاوت است و نباید آن را با ضدآب‌بودن کامل اشتباه گرفت. هنگام حمام، شنا یا تماس مستقیم با آب بهتر است سمعک خارج شود، مگر اینکه مشخصات رسمی همان مدل شرایط دیگری را تأیید کند.

سوت یا فیدبک می‌تواند به قرارگیری نامناسب سمعک، تجمع جرم گوش، نشتی قالب، تغییر شکل گوش یا تنظیمات دستگاه مرتبط باشد. اگر سوت‌کشیدن مکرر است، بررسی گوش و تنظیم سمعک می‌تواند علت را مشخص کند.

باتری ضعیف، مسدودشدن فیلتر جرم، رطوبت، خرابی رسیور یا مشکل در تنظیم می‌تواند باعث افت یا قطع صدا شود. ابتدا موارد ساده مانند شارژ، باتری و تمیزی خروجی را بررسی کنید و اگر مشکل ادامه داشت، دستگاه نیاز به بررسی تخصصی دارد.

فیلتر جرم از ورود جرم گوش به بخش خروجی صدا یا رسیور جلوگیری می‌کند. زمان تعویض ثابت نیست و به میزان جرم گوش و مدل سمعک بستگی دارد. کاهش صدا یا گرفتگی خروجی می‌تواند یکی از نشانه‌های نیاز به تعویض باشد.

در بیشتر موارد سمعک هنگام خواب شبانه خارج می‌شود تا گوش و دستگاه استراحت کنند و امکان خشک‌شدن رطوبت فراهم شود. اگر کاربرد خاص یا توصیه متفاوتی دارید، مطابق نظر شنوایی‌شناس عمل کنید.

دستگاه را خاموش کنید، اگر باتری قابل‌تعویض دارد آن را خارج کنید و از گرمای مستقیم مانند سشوار استفاده نکنید. دستگاه را در محفظه خشک‌کن مناسب قرار دهید و در صورت ادامه مشکل برای بررسی تخصصی مراجعه کنید.

زمان مراجعه به وضعیت شنوایی، نوع سمعک و تجربه فرد بستگی دارد. اگر کیفیت شنیدن تغییر کرده، صداها آزاردهنده شده‌اند، درک گفتار افت کرده یا مدت زیادی از ارزیابی قبلی گذشته است، بهتر است تست و تنظیم دوباره انجام شود.

غربالگری شنوایی نوزاد بهتر است حداکثر تا یک‌ماهگی انجام شود. اگر نوزاد غربالگری را با موفقیت پشت سر نگذاشت، ارزیابی تشخیصی باید در سریع‌ترین زمان و حداکثر تا سه‌ماهگی پیگیری شود.

خیر. حرکت نوزاد، صدای محیط، مایع باقی‌مانده در گوش یا شرایط زمان آزمون می‌تواند بر نتیجه غربالگری اثر بگذارد. نتیجه ناموفق به معنی تشخیص قطعی کم‌شنوایی نیست، اما پیگیری تست تشخیصی نباید فراموش شود.

در تست OAE یک پروب کوچک داخل مجرای گوش قرار می‌گیرد و پاسخ بسیار ظریف حلزون گوش به صدا ثبت می‌شود. این آزمون غیرتهاجمی است و برای غربالگری یا بخشی از ارزیابی شنوایی نوزادان و کودکان کاربرد دارد.

ABR پاسخ الکتریکی مسیر شنوایی تا ساقه مغز را ثبت می‌کند و برای نوزادان، کودکان کم‌سن یا کودکانی که امکان همکاری در تست‌های رفتاری ندارند کاربرد دارد. شرایط انجام آزمون و نیاز به خواب طبیعی یا روش‌های دیگر با توجه به سن کودک تعیین می‌شود.

بله. حتی کم‌شنوایی خفیف یا موقت می‌تواند دریافت صداهای گفتاری را دشوار کند. اگر کودک متناسب با سن صحبت نمی‌کند، تلفظ نامشخص دارد یا واکنش ثابتی به صدا و نام خود نشان نمی‌دهد، ارزیابی شنوایی یکی از بررسی‌های مهم است.

واکنش‌ندادن به صدا یا نام خود، تأخیر گفتار، بلندکردن صدای تلویزیون، پاسخ‌های نامرتبط، دشواری یادگیری، افت عملکرد مدرسه یا نیاز مکرر به تکرار صحبت‌ها می‌توانند از نشانه‌های احتمالی کم‌شنوایی باشند.

روش ارزیابی بر اساس سن و میزان همکاری کودک انتخاب می‌شود. ممکن است از OAE، ABR، تمپانومتری، بازی شنیداری یا ادیومتری رفتاری استفاده شود تا نتیجه دقیق‌تری از وضعیت شنوایی به دست آید.

خیر. آزمون‌های رایج شنوایی کودکان معمولاً غیرتهاجمی و بدون درد هستند. هدف این است که تست با روش مناسب سن کودک و در فضایی آرام انجام شود تا همکاری و دقت نتیجه بهتر باشد.

بله. وجود مایع یا اختلال در گوش میانی می‌تواند باعث کاهش شنوایی انتقالی و موقت شود. اگر کودک عفونت‌های مکرر، احساس گرفتگی یا افت توجه به صدا دارد، بررسی گوش میانی و شنوایی می‌تواند مفید باشد.

در صورت تأیید کم‌شنوایی و نیاز کودک، سمعک می‌تواند بخشی از برنامه توانبخشی شنوایی باشد. انتخاب دستگاه، تنظیم دقیق، ارزیابی منظم و همراهی خانواده برای رشد مهارت‌های شنیداری و گفتاری اهمیت زیادی دارد.

وزوز گوش به شنیدن صدایی مانند زنگ، سوت، وزوز یا همهمه بدون وجود منبع خارجی گفته می‌شود. ممکن است در یک گوش، هر دو گوش یا داخل سر احساس شود و شدت و الگوی آن در افراد مختلف متفاوت باشد.

وزوز می‌تواند با کم‌شنوایی، مواجهه با صدای بلند، بعضی مشکلات گوش، برخی داروها یا عوامل دیگر همراه باشد. گاهی علت مشخصی پیدا نمی‌شود. بررسی تاریخچه، معاینه و تست شنوایی به شناسایی عوامل مرتبط کمک می‌کند.

برای همه انواع وزوز یک درمان قطعی و واحد وجود ندارد. اگر علت زمینه‌ای قابل درمان شناسایی شود، درمان آن ممکن است وزوز را کاهش دهد. در سایر موارد، راهکارهایی مانند مشاوره، مدیریت صدا و در صورت وجود کم‌شنوایی، استفاده از سمعک می‌توانند اثر وزوز بر زندگی روزمره را کمتر کنند.

وزوز ضربان‌دار هماهنگ با نبض، وزوز یک‌طرفه جدید و مداوم، وزوز همراه با افت ناگهانی شنوایی، سرگیجه شدید، ضعف یا بی‌حسی، ترشح گوش یا ضربه به سر باید سریع‌تر ارزیابی پزشکی شود.

وزوز یک‌طرفه همیشه به معنی مشکل خطرناک نیست، اما اگر جدید، مداوم یا همراه با تفاوت شنوایی بین دو گوش باشد، بهتر است بررسی شنوایی و پزشکی انجام شود تا علت‌های نیازمند پیگیری رد شوند.

در وزوز ضربان‌دار فرد صدایی هماهنگ یا نزدیک به ریتم نبض احساس می‌کند. این نوع وزوز نسبت به بسیاری از وزوزهای معمول نیاز بیشتری به بررسی علت دارد و بهتر است برای ارزیابی پزشکی مراجعه شود.

بله. وزوز در بسیاری از افراد همراه با کاهش شنوایی دیده می‌شود، هرچند ممکن است بدون کم‌شنوایی واضح نیز وجود داشته باشد. انجام ادیومتری می‌تواند مشخص کند آیا همزمان افت شنوایی وجود دارد یا خیر.

در افرادی که همزمان کم‌شنوایی دارند، سمعک با بهترکردن دسترسی به صداهای محیط و گفتار می‌تواند باعث شود وزوز کمتر جلب توجه کند. نتیجه در افراد مختلف متفاوت است و تنظیم سمعک باید متناسب با شنوایی فرد انجام شود.

در محیط آرام شب، صدای پس‌زمینه کمتر است و مغز ممکن است توجه بیشتری به وزوز نشان دهد. استفاده از صدای پس‌زمینه ملایم و مدیریت عوامل مؤثر بر خواب می‌تواند برای بعضی افراد کمک‌کننده باشد.

معمولاً شرح حال دقیق، معاینه گوش و ارزیابی شنوایی نقطه شروع هستند. بسته به نوع وزوز، یک‌طرفه یا ضربان‌دار بودن، علائم همراه و نتیجه تست‌ها ممکن است ارجاع پزشکی یا بررسی‌های تکمیلی لازم شود.

سرگیجه می‌تواند به احساس چرخش، سبکی سر یا حرکت کاذب اشاره کند، در حالی که عدم تعادل بیشتر به ناپایداری هنگام ایستادن یا راه‌رفتن گفته می‌شود. شرح دقیق نوع احساس و زمان بروز آن برای انتخاب ارزیابی مناسب اهمیت دارد.

بله. گوش داخلی علاوه بر شنوایی، بخش مهمی از سیستم تعادل بدن را در خود دارد. بعضی اختلالات گوش داخلی می‌توانند با سرگیجه، عدم تعادل، تهوع، وزوز یا تغییر شنوایی همراه باشند.

اگر سرگیجه ناگهانی و شدید با علائمی مانند ضعف یا بی‌حسی یک سمت بدن، اختلال گفتار، سردرد شدید جدید، غش، درد قفسه سینه یا علائم عصبی همراه باشد، ارزیابی فوری پزشکی لازم است.

بعضی انواع سرگیجه با تغییر وضعیت سر، غلت‌زدن در تخت، بلندشدن یا نگاه‌کردن به بالا تحریک می‌شوند. برای تشخیص دقیق باید الگوی علائم و آزمون‌های مربوط به سیستم تعادل بررسی شود.

منییر یک اختلال گوش داخلی است که می‌تواند با حملات سرگیجه چرخشی، وزوز، احساس پری گوش و نوسان شنوایی همراه باشد. تشخیص آن بر اساس شرح حال، تست شنوایی و بررسی پزشکی انجام می‌شود و یک علامت به‌تنهایی برای تشخیص کافی نیست.

نوع تست به علائم فرد بستگی دارد و ممکن است شامل ارزیابی شنوایی، بررسی حرکات چشم، تست‌های تعادلی یا مانورهای تشخیصی باشد. در برخی موارد نیز ارجاع به متخصص گوش، مغز و اعصاب یا سایر تخصص‌ها لازم می‌شود.

بله. بعضی اختلالات گوش داخلی ممکن است همزمان روی شنوایی و تعادل اثر بگذارند و علائمی مانند وزوز، افت شنوایی، احساس پری گوش و سرگیجه ایجاد کنند. ترکیب علائم در تشخیص اهمیت دارد.

خیر. مانورهای درمانی فقط برای بعضی انواع مشخص سرگیجه کاربرد دارند. انجام خودسرانه آن‌ها بدون تشخیص می‌تواند بی‌فایده یا نامناسب باشد؛ ابتدا باید نوع سرگیجه و علت احتمالی بررسی شود.

برای تمیزکردن عمقی مجرای گوش نباید اجسام را وارد گوش کرد، زیرا ممکن است جرم را بیشتر به داخل هل دهد یا به پوست و پرده گوش آسیب بزند. اگر احساس گرفتگی یا جرم زیاد دارید، بهتر است گوش توسط فرد متخصص بررسی شود.

بله. تجمع زیاد جرم گوش می‌تواند مسیر عبور صدا را مسدود و باعث احساس گرفتگی، افت شنوایی یا گاهی وزوز شود. در صورت وجود درد، ترشح، سابقه جراحی یا سوراخ بودن پرده گوش، خوددرمانی برای خارج‌کردن جرم مناسب نیست.

کاهش مدت مواجهه با صدای بلند، فاصله‌گرفتن از منبع صدا و استفاده صحیح از محافظ شنوایی در محیط‌های پرصدا از مهم‌ترین اقدامات پیشگیرانه هستند. اگر پس از سروصدا دچار وزوز یا افت شنوایی می‌شوید، ارزیابی شنوایی را جدی بگیرید.

هزینه به نوع و تعداد آزمون‌های موردنیاز بستگی دارد. برای مثال ارزیابی پایه بزرگسال با تست‌های تخصصی نوزاد یا آزمون‌های تکمیلی یکسان نیست. برای اطلاع از هزینه دقیق، بهتر است نوع درخواست هنگام رزرو نوبت مشخص شود.

قیمت سمعک به برند، سطح فناوری، قدرت دستگاه، امکانات کاهش نویز، اتصال به موبایل، شارژی یا باتری‌خور بودن، مدل داخل‌گوشی یا پشت‌گوشی و خدمات تنظیم و پیگیری وابسته است. انتخاب فقط بر اساس قیمت توصیه نمی‌شود.

میزان پوشش در بیمه‌های پایه و تکمیلی متفاوت است و به قرارداد بیمه‌شده بستگی دارد. بهتر است پیش از مراجعه یا خرید، سقف تعهد، مدارک لازم، نسخه پزشک و شرایط بازپرداخت را از شرکت بیمه خود استعلام کنید.

برای بسیاری از ارزیابی‌های اولیه می‌توانید مستقیماً با مرکز هماهنگ کنید. با این حال در بعضی شرایط پزشکی یا برای استفاده از پوشش بیمه ممکن است نسخه یا ارجاع پزشک لازم باشد. هنگام رزرو نوبت می‌توانید این موضوع را بررسی کنید.

مرکز ارزیابی شنوایی و تولید سمعک هنگام خدمات ارزیابی شنوایی نوزادان، کودکان و بزرگسالان، آزمون‌های تخصصی، بررسی وزوز گوش، ارزیابی سرگیجه و تعادل و مشاوره، تجویز، قالب‌گیری، تنظیم و پیگیری سمعک را ارائه می‌دهد.

مرکز هنگام در غرب تهران، اتوبان باکری جنوب، نرسیده به اتوبان حکیم، خروجی نیلوفر، خیابان نیلوفر، پلاک ۱۱، درمانگاه شبانه‌روزی شهرزاد قرار دارد. برای هماهنگی نوبت می‌توانید با مرکز تماس بگیرید.

برای رزرو ارزیابی شنوایی، بررسی وزوز، ارزیابی سرگیجه یا مشاوره انتخاب و تنظیم سمعک می‌توانید با شماره ۰۹۲۲۵۸۵۴۰۴۲ تماس بگیرید تا بر اساس نوع درخواست، زمان مناسب مراجعه هماهنگ شود.